بررسي استعاره تهكّميّه در غزليات حافظ

در ادب فارسي، هر سراينده يا نويسنده توانمندي كه از قرآن مايه گرفته‌ است، جايگاه برتري به خود اختصاص داده‌ است. شمس‌ الدين محمد حافظ، به مدد بهره‌ جويي از كلام خداوندي و البته ديگر هنرهاي ادبي، جزو قله‌ هاي غزل فارسي است. يكي از آرايه‌ هاي بلاغي قرآن كه حافظ از آن بهره برده، تهكم يا نزاهه است كه در اين مقاله به تفصيل بررسي شده‌ است. نزاهه يا تهكم از مقوله طنز است و در ادب فارسي، جسته گريخته در ديوان شاعران سلف رخ مي‌ نمايد، ولي ويژگي سبكي‌ شان نيست؛ زيرا فراواني زيادي ندارد. در ديوان حافظ، اين ويژگي سبكي با بسامد زياد ديده مي‌ شود كه آيروني هم ناميده شده‌ است.