عقل گرايي سيد رضي در تفسير

يكي از روش هاي تفسيري كهن عقل گرايي در تفسير است. با توجه به اينكه قرن چهارم هجري نقطه آغاز اين جريان بوده و از آنجا كه سيد رضي جزء پيشگامان اين شيوه در اين دوره است، واكاوي مولفه هاي عقل گرايي در آراي تفسيري وي مد نظر قرار گرفت. اين بررسي نشان داد كه عقل ابزاري بيشتر از عقل منبعي مورد استفاده سيد بوده است. استفاده از عقل به عنوان قرينه تاويل آيات و تفسير آيات بر معاني استعاري و مجازي، استفاده از بداهت عقلي به عنوان قرينه حمل آيات بر معاني استعاري، تحليل مفاهيم ادبي با تحليل عقلي، تحليل عقلي موضوع سخن و نقد و بررسي اقوال با توجه به ملاك هاي عقلي، مهم ترين مولفه هاي عقل گرايي در روش تفسيري سيد رضي است. در كنار تاويلات و تفاسير ضابطه مند همسو با مفسران خردگراي معتزلي، تاويلات فاقد شواهد و ادله كافي، ازجمله روايات معصومين، از مشخصه هاي روش تفسيري وي بوده است.