مباني اختصاصي تفسير علمي از قرآن كريم

تفسير علمي يكي از روش‌هاي تفسيري درازدامني است كه در دوره معاصر به يك جريان تفسيري جدي با نگاشته‌هاي متعدد تبديل شده است. اين جريان تفسيري، همواره موافقان و مخالفان سرسختي داشته است كه از جهات گوناگون بر استواري يا نااستواري آن پاي فشرده‌اند، اما در اين نزاع هر يك از طرفين كمتر به مباني توجه داشته‌اند. در اين مقاله شش مبناي اختصاصي مفسران علمي شناسايي شده است. مفسران علمي به اشتراك قلمرو علم و قرآن حداقل در بخشي از آيات، هم‌سويي قرآن و علم در بيان اطلاعات هستي‌شناختي، پرداختن استطرادي قرآن به علم، واقع‌نما بودن زبان قرآن در گزاره‌هاي هستي‌شناختي در مقابل انگيزشي و عرفي بودن زبان آن، واقع‌نما بودن علم و لذا معتبر بودن آن براي تفسير آيات الهي و دقيق‌تر بودن فهمي علمي از آيات قرآن كه ضرورت اين روش تفسيري را به دنبال دارد، باور دارند. اين البته نگاهي حداقلي به تفسير علمي است كه شماري از مفسران علمي تلقي‌اي بس فراتر به آن دارند. در اين مقاله با تبيين اين مباني، باورمندي مفسران علمي به آن نشان داده شده است؛ هم‌چنان كه برخي اختلاف‌نظرها درخصوص آن نيز طرح شده است.