ارزيابي صدمات چوبكشي مكانيزه و سنتي بر زادآوري در جنگل (مطالعه موردي: جنگل سري هفت لالا- صنايع چوب و كاغذ مازندران)

بهره برداري از جنگل ب هعنوان نيازي بيولوژيك، عملي ضروري و در عين حال عاقلانه و اقتصادي است، اما اين كار صدماتي را به جنگل و زادآوري درختان وارد م يكند. بهره برداري هم به طور سنتي و هم به طور مكانيزه به منظور برداشت و حمل و نقل چوب از جنگل هاي شمال انجام م يشود. در پژوهش پيش رو، در دو بخش به بررسي ميزان خسارت وارد بر زادآوري در اثر چوبكشي با قاطر (سنتي) و اسكيدر (مكانيزه) و مقايسه اين دو روش پرداخته شد. پژوهش پيش رو در پارسل چهار سري لالا مربوط به شركت چوب و كاغذ مازندران انجام شد. شيوه جنگل شناسي اعمال شده تك گزيني بود و روش آماربرداري منظم- تصادفي با قطعات نمونه دايره اي شكل يك يك آري براي بررسي صدمات زادآوري در دو مرحله پيش و پس از چوبكشي استفاده شد. نتايج نشان داد كه در عمليات قطع و تبديل درختان به 2/38 درصد از زادآوري و پس از عمليات چوبكشي به 8/56 درصد از زادآوري آسيب وارد شده است. در پژوهش پيش رو مشخص شد كه صدمات چوبكشي مكانيزه بر نهال، شل و خال به ترتيب 10/67، 7/46 و 1/78 درصد بود، درحالي كه صدمات چوبكشي سنتي به نهال، شل و خال به ترتيب 9/2، 9/11 و 6/58 درصد بود. همچنين صدمات وارد بر كل زادآوري در بخش چوبكشي مكانيزه 7/93 درصد و در بخش چوبكشي سنتي نه درصد بود كه به استناد نتايج آزمون t جفتي، صدمات چوبكشي مكانيزه و سنتي در دو بخش پارسل اختلاف معني داري با يكديگر نداشتند