مباني فقهي حقوقي لزوم عمل به وعده‌هاي انتخاباتي و مقابله با وعده‌هاي دروغين

Necessity of fulfilling election promises by candidates and fight against empty election promises and their Jurisprudential principles

تبليغات انتخاباتي در نظام جمهوري اسلامي ايران نتوانسته است به يك مدل شايسته و الگوي بومي دست يابد و به‌ويژه، وعده‌محوري، به يك رويۀ عمومي در انتخابات تبديل شده است. هرچند در ميان فقها در لزوم يا عدم لزوم وفا به وعده‌ها اختلاف وجود دارد، به نظر مي‌رسد ادلۀ طرفداران لزوم وفاي به وعده در موضوع وعده‌هاي انتخاباتي پسنديده‌تر باشد. البته قوانين و مقررات خاص و ويژه‌اي نيز براي مقابله با اين معضل تبليغاتي پيش‌بيني نشده است، اما برخي اصول قانون اساسي يا برخي بندهاي سياست‌هاي كلي نظام در امر انتخابات نيز مي‌توانند مبناي حقوقي مقابله با وعده‌هاي دروغين انتخاباتي و لزوم عمل به وعده‌هاي قانوني باشند. همچنين، ضمانت اجراهاي موردنظر در اين مورد بايد در شرايطي خاص و بدون هرگونه سوء‌استفاده و تحت نظر اصل حاكميت قانون و در قالب يك فرايند قضايي يا شبه‌قضايي و طي يك بررسي كاملاً مستند و مستدل همراه اصول و قواعد دادرسي منصفانه باشد.

Election campaigns in Iran fail to create a worthy national model, and candidates tend to make rash and empty promises. In spite of the fact that in religious teachings, fulfilling promises is controversial, adherents of necessity of election promises fulfillment present more irrefutable proofs than the opponents. There is lack of legal basis for this issue in Iran but we can interpret several constitution article and provisions of “the general policies on election act” as a legal basis for this issue. Enforcements should base on rule of law and be supplemented by fair legal process and trial and justification as well.