تأملي بر مشروعيت كاربرد هواپيماهاي بدون سرنشين در مخاصمات مسلحانه از منظر حقوق بين‌الملل بشر دوستانه

Contemplating the legitimacy of using drones in armed conflict from perspective of international humanitarian law

پيشرفت فناوري در قرن 21 در حال رونمايي از شكل ديگري از سلاح‌‌هاي پرندۀ نظامي است كه هواپيماهاي بدون سرنشين مصداق بارز آن‌ها به شمار مي‌روند. نظر به اينكه كاربرد اين نوع از سيستم‌‌هاي هوابرد چالش‌‌هاي جدي را از منظر حقوق بين‌‌الملل بشردوستانه موجب شده است، ارزيابي مستقل حقوقي در اين خصوص ضروري است. پيش از بررسي دقيق اين مسئله شناخت اين سيستم‌‌ها و بررسي چالش‌‌هاي ناشي از به‌كارگيري آن‌ها در مخاصمات مسلحانه ضروري است. مقالۀ حاضر با طرح چالش‌‌ها و ابهامات ناشي از به‌كارگيري اين سيستم‌‌هاي نوظهور در مخاصمات مسلحانه تلاش دارد عملكرد هواپيماهاي بدون سرنشين در مخاصمات مسلحانه را براساس قواعد پايه‌‌اي حقوق بين‌‌الملل بشردوستانه نظير اصل تفكيك، تناسب و اقدامات احتياطي ارزيابي حقوقي كند. در اين ارزيابي نشان داده مي‌‌شود كه كاربرد اين سيستم‌‌ها در موارد متعددي ناقض قواعد بنيادين حقوق بين‌‌الملل بشردوستانه بوده است.

Technology progress in 21st century has led to invention of flying war crafts that Unmanned Aerial Vehicles (hereinafter UAVs or drones) are a clear example. Regarding the fact that such War crafts have created challenges in the context of international Humanitarian Law (hereinafter IHL), independent legal assessment on the issue seems necessary. It is necessary to study and get familiar with challenges in deploying such war crafts in armed conflicts. This paper, studies existing ambiguities and challenges in deploying such technologies in armed conflicts, and assesses the function of UAVs in armed conflict under IHL's fundamental principles like principle of Distinction, Proportionality and precautionary principle in conducting attacks.