روابط ايران و عثماني؛ بازخواني پرونده كشتار كربلا در سال 1258ق. / 1843 م.

Iran-Ottoman Relations: Revisiting the Karbala Massacre of t 843

يكي از مسائل مهم در روابط ايران و عثماني طي قرون 17 تا 19 ميلادي، تنظيم مناسبات دو كشور در سرزمين عراق بود. از آنجا كه هيچ يك از دو كشور، حاكميت طرف ديگر را بر اين منطقه به رسميت نمي شناخت، دامنه اي از مسائل متنوع اعم از نبردهاي زميني، درگيري هاي مرزي، مشكلات اداري و اجرايي، رويكردهاي تقابلي فرهنگي - اجتماعي و حتي رقابت هاي سخت اقتصادي در مناسبات فيمابين وجود داشت و اين اختلافات، گاه سبب درگيري در حوزه هاي ديگر موجود در روابط دو كشور مي گرديد. اين مقاله، گزارشي است از حادثه كشتار شيعيان و ايرانيان مقيم كربلا به دست سپاه والي بغداد، در سال 1258ق./ 1843م. و در آن نقش حكومت عهد مماليك عراق و تاثير عميق آن بر مناسبات دو جانبه بررسي خواهد شد.

A dimension of grave importance in Iran-Ottoman relations through 17 to 19th century was the setting of their relations in Iraqi territory. Since neither Iran nor the Ottomans recognized the sovereignty of one another over this territory, a host of territorial conflicts, border disputes, bureaucratic and administrative problems, confrontational socio-cultural approaches, or even fierce economic rivalry permeated their mutual relations. There were times when these tensions spi lled over other areas of mutual relations. This article explores the massacre of the Shiites and Iranians resident in Karbala at the behest of the governor of Baghdad in 1843, and the role of the Mamalik rulers in Iraq and its impact on bilateral relations will be examined.