تحليل جرم شناختي جايگاه ورزش در پيشگيري اجتماع از جرائم

جرائم و ناهنجاري ها از مهم ترين چالش هاي فرا روي جوانع كنوني است. يافته هاي عمومي تحقيقات و پژوهش ها و در حوزه تخصصي آن آموزه هاي جرم شناسي و جامعه شناسي جنايي حاكي از اين امر است كه واكنش كيفري و كاريست صرف حقوق جزا، جهت تحديد و كنترل بزهكاري كارآمدي كامل و جامعي ندارد. بنابر اين، جهت كاهش ميزان جرم و جنايت، استفاده از تدابير غيركيفري و اقدامات اجتماعي، ضروري و اجتناب ناپذير است. پيشگيري اجتماعي و به ويژه رويكرد جامعه مدار آن با ابتنا بر ابزارهاي مختلف از جمله بهره گيري از نهاد ورزش و تربيت بدني مي تواند در پيشگيري اجتماعي از ناهنجاري ها، نقش در خور توجهي ايفا نمايد. نتايج مثبت و سازنده ورزش با بسياري از يافته ها و آموزه هاي نظريه هاي جرم شناسي داراي تعامل و هم سويي است. جهت تبيين نقش بازدارنده ورزش و تربيت بدني از بزهكاري مي توان به نظريه هاي جرم شناسي از جمله نظريه فشار، كنترل اجتماعي، نظريه هاي خرده فرهنگي، تئوري ناكامي – پرخاشگري، نظريه معاشرت هاي افتراقي، فرصت هاي ترجيحي و نظريه علايق كانوني استناد كرد.