نقش حاكميتي دولت‌‌ها در انجام فعاليت‌‌هاي فضايي از منظر حقوق بين‌الملل

Role of States in Regulating Space Activities in International Law

تعهد دولت‌ها در اجراي تعهدات بين‌المللي متضمن اعمال حاكميت بر بخش‌هاي دولتي و خصوصي متبوع خود است. بر مبناي معاهدة فضاي ماوراي جو، دولت‌ها بايد بر اشخاص حقيقي و حقوقي متبوع خود كه در فعاليت‌هاي فضايي شركت مي‌كنند، نظارت داشته باشند. نحوة اعمال حاكميت دولت‌ها بر فعاليت‌‌هاي فضايي براساس تدوين مقررات لازم براي صدور مجوز فعاليت‌هاي فضايي و ايجاد مقام صالح است. بررسي تطبيقي برخي قوانين ملي كشور‌ها نشان مي‌دهد ساز و كار دولت‌‌ها بر اساس نظام‌‌هاي حقوقي حاكم بر آن‌ها متفاوت است لكن وجوه مشتركي در ايجاد مقررات و ايجاد مقام صالح براي اعمال حاكميت بر فعاليت‌هاي فضايي وجود دارد. اين مقاله، علاوه بر تبيين تعهد دولت‌ها از منظر حقوق بين‌الملل فضايي به بررسي تطبيقي برخي فعاليت‌هاي فضايي توجه مي‌كند كه دولت‌ها حاكميت خود را در چارچوب تعيين مقام صالح و صدور مجوز‌هاي لازم بر آن‌ها اعمال مي‌كنند كه براي قانونگذار ملي در نحوة تدوين مقررات لازم مفيد است.

International regulations consist of rights and obligations of states in relation to space. States should respect the international obligations with all of their public and private sectors. Based on the 1967 outer space treaty, states should control and monitor natural and legal persons involved in space activity. They usually approve the required laws and regulations in their national law according to the international responsibilities in order to monitor their respective institutions. Monitoring space activities are on the basis of international law within the sovereignty of a country based on the regulatory environment for licensing space activities and establishing appropriate authority. Every state has its own mechanism for issuing the required licenses. However, there are common procedures to monitor space activities, such as launching in the international law, analyses monitoring space activities in national laws and regulations of some countries in comparative laws.