ارزيابي كمي و كيفي ريسك هاي خطوط لوله انتقال نفت ايران (مطالعه موردي: شركت خطوط لوله و مخابرات نفت ايران)

به منظور جلوگيري از خسارت هاي مالي، جاني و زيست محيطي در خطوط لوله انتقال نفت مي توان با استفاده از رويكرد هاي احتمالي از قبيل رتبه بندي ريسك، تركيب احتمال هاي يك رويداد با پيامد نتايج آن و تلاش براي پاسخ گويي به ريسك هاي شناسايي شده از بروز اين حوادث جلوگيري به عمل آورد. در اين مطالعه ريسك هاي ايجاد اختلاف فشار و پارگي خط در نقطه پوسيدگي در اثر بستن ولو (شيرفلكه)، عدم توانايي تهيه قطعات به علت تحريم، پارگي و شكست خط لوله در اثر فرسودگي، پارگي خط يا ترك خوردن مخزن در اثر رانش زمين، آب بردگي و پارگي خط در مسير عبور رودخانه به عنوان پنج ريسك با اولويت بالا از پنجاه عدد ريسك شناسايي شده مي باشد.