بررسي روابط قدرت در داستان كيخسرو بر اساس ديدگاه فوكو

داستان كيخسرو يكي از روايتهاي اصلي در شبكه روايي اساطير ايران است كه با توجه به اهميت حماسي/ اساطيري و برجستگي جاري- غايي اش، با تحليل آن مي‌توان تصوير واضحتري از مفهوم «هويت» و نظام «قدرت»، در سويه هاي مادي و معنوي اش، در فرهنگ اساطيري، ديني ايران باستان و كرانه هاي انديشه خسرواني نشان داد؛ تصويري كه بازتاب آن در برآيندهاي فكري و ايديولوژيك دوره اسلامي، در قالب نماد و كيفيت اساطيري و فرهنگي، در زمينه هايي چون روايتهاي حماسي ملي ايرانيان نيز ديده مي‌شود. بهترين نقشه راه براي رسيدن به اين جغرافياي معناشناختي فرهنگي شاهنامه است. با چنين هدفي و با توجه به اهميت «نبرد بزرگ كيـخسرو»، در اين مقاله كوشيده ايم به بررسي روابط قـدرت در داستان كيخسرو و نظـام معنـاشناختي آن از ديدگاه فوكو بپـردازيم. بر همين اساس، اين مقـاله نخسـت چارچـوب قدرت/حقيقت در داستان كيخسرو بر پايه الگـوي شاه/ موبد را بررسي مي‌كند، سپس در سه محورِ شناسـايي فضاي تخاصم، منـازعات معنايي و تعيين زمان و مكان، به بررسي گفتمان قدرت حاكم در داستان كيخسرو مي پردازد و سرانجام، نتايج گفتماني اين داستان را با تاكيد بر نبرد بزرگ كيخسرو بررسي مي‌كند