بازخواني داستان شير و گاو كليله و دمنه بر اساس نظريه ساخت‌شكني

اين مقاله كوشيده است مهمترين داستان كليله و دمنه، يعني شير و گاو را بازخواني كند و بر پايه نشانه‌هاي درون متني به قرايتي تازه از داستان دست يابد. از اين ديدگاه در فرايند تحليل و بازخواني متن، مخاطب با اين پرسش اساسي روبه‌روست كه: «آيا مي‌توان به متن اعتماد كرد و آن را بر اساس قصد نويسندگانش خواند و پذيرفت؟» خوانشي كه تاكنون در پژوهشهاي ادبي رايج بوده بر درستي قرايت مولف تاكيد داشته است. نگارنده بر اين باور است كه نشانه‌هاي فراواني در اين داستان هست كه مخاطب را نسبت به روايت متن بي اعتماد مي كند. اين داستان چهار شخصيت اصلي دارد كه سهم همه آنها در پيشبرد جريان داستان يكسان نيست. بيشترين گفت‌وگو و كنش داستاني ميان شير، كليله و دمنه به وقوع مي‌پيوندد. شنزبه به نسبت كمتر از ديگران در جريان داستان نقش ايفا مي كند و تقريبا شخصيتي منفعل است. به نظر مي‌رسد با دقت در گفتگوي ميان شخصيتها و كنشهاي آنها، مي‌توان به برداشتي متفاوت از متن دست يافت. در اين خوانش جديد، تصويري تازه و متفاوت از شخصيتها و در نهايت روايت داستان به دست مي آيد. اين تصوير مي‌تواند الگويي از كاركرد قلب و دگرگوني واقعيت در نظام سنتي باشد و به بازخواني متون ديگر نيز ياري رساند.