گفتگومندي و چندصدايي: فرياد خاموش متن

رمان ظرايف زباني و فرازباني فراواني در خود دارد. در رمان اغلب با بيش از يك كنشگر روبه رو هستيم كه هر يك لحن و گفتار خاص خود را دارند و به واسطه آن با كنشگران ديگر وارد تعامل و گفتگو مي شوند. از خلال اين گفتگوها، بخشي از هويت هركنشگر و در نتيجه مقصود مولف به خواننده شناسانده مي شود. اين مسئله را مي توان با مفاهيم گفتگومندي (Dialogisme) و چندصدايي (Polyphonie) باختين مرتبط دانست. به عقيده باختين هر شخصيت داستاني با شيوه خاص كلامي خويش وجود دارد (احمدي،3931، ص. 901) و در نهايت اين آواهاي گوناگون شخصيت ها در كنار يكديگر، اثر را مي آفريند. بازشناسي و انعكاس اين دو پديده در ترجمه اهميت بالايي دارد زيرا سبب مي گردد تا تاثير زيبايي شناختي و حسي ترجمه با متن اصلي قرابت بيشتري داشته باشد. در اين پژوهش كيفي-تحليلي با بررسي تطبيقي دو ترجمه از رمان باباگوريو Le père Goriot اثر بالزاك، چگونگي انتقال اين موارد را در ترجمه واكاوي كرده ايم. بررسي ها نشان ميدهند كه دريافت آگاهانه مترجم از صداهاي مختلف موجود در متن و تفاوت گذاري ميان لحن و سطح زباني (Registre) هر يك از كنشگران سبب حفظ ماهيت چندصدايي و گفتگومندي متن گشته و به اين ترتيب با اجتناب از همسان سازي (Homogénéisation)، ترجمه وفادارتري پديد آمده است.