بررسي فقهي جايگاه اقتصاد شراكتي در توزيع درآمد بين عوامل توليد

Juridical Evaluation of the Share Economy in Revenue Distribution Among the Production Factors

اقتصاد شراكتي با توجه به تأثير شگرف بر كارايي و جنبه عدالت‌مدارانه‌اي كه دارد، مي‌تواند به عنوان يك رويكرد اقتصادي جديد براي جوامع مختلف به كارگرفته شود. در اين تحقيق، اطلاعات گردآوري شده به صورت كتابخانه‌اي و اسنادي، با روش تحليل محتوايي و با پشتوانۀ مباني فقه اسلامي، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. مباني فقهي اقتصاد شراكتي كه به نوعي روش‌شناسي بحث اقتصاد شراكتي مي‌باشد، از چهار منظر قرآن، سيرۀ پيامبر (ص)، روايات و قواعد فقهي (مانند قاعدۀ عدالت، قاعده لاضرار و...) مورد بررسي قرارگرفت. فرضيۀ پژوهش اين است كه با توجه به ثمرات فراواني كه بر اقتصاد شراكتي مترتب است، در نظام اقتصادي اسلام، روش مبتني بر تسهيم سود بر مدل اجارۀ نيروي كار كه پرداخت دستمزد ثابت است، اولويت و برتري دارد.

Share economy (share working in the firm's profits) due to important impact on efficiency, and its equity oriented aspect, can serve as a new economic approach for communities to be used. In this study, data collected in libraries and documents using content analysis and support the Principles of Islamic Jurisprudence are analyzed. Jurisprudence principles of share economy that is a methodological in the share economy debate are evaluated from four perspectives: the Qur'an, the Prophet (PBUH), hadith and fiqh rules (like the rule of justice, rule Lazrar, etc.). The research hypothesis is that due to the many benefits associated with share economy, the economic system of Islam, based on profit sharing model which pay a fixed rent and priority, takes precedence.