داستان‎ پرندگان در شعر احمد شوقي با تاكيد بر جنبه‎هاي نمادين، تربيتي، اجتماعي و سياسي

قصه الطيور في شعر احمد شوقي اعتماداً علي الجوانب الرمزيه و التربويه و الاجتماعيه و السياسيه

احمد شوقي(1868–1932م) ملقّب به اميرالشعرا، از برجسته‎ترين شاعران پيشگام در ادبيات معاصر عربي است كه آثار شاعرانه عظيمي از خود به يادگار گذاشته است. وي در شعر خود توجه و اهتمام زيادي به مسايل ملي، ميهني، اصلاح و تمجيد اسلام دارد. شاعر در اين‎ زمينه دست به تجديد و نوگرايي زده و قصه شعري به زبان جانوران مختلف از جمله پرندگان يا همان فابل را سروده است. او با پرداختن به اين فن شعري، تصويري زنده را از پرنده‎اي معين به عنوان رمز و نماد زندگي مردم ارايه مي‎دهد تا معاني تربيتي، اجتماعي و سياسي را در جامعه خويش گسترش دهد. در اين مقاله بعد از طرح مباحث مقدماتي، پرندگاني كه بيشترين كاربرد را در قصه‎هاي شعري شوقي دارند يعني كبوتر، كلاغ و خروس از جنبه نمادين مورد بررسي واقع شده است. آنگاه قصه‎هاي مربوط به هر پرنده به منظور شناسايي مسايل تربيتي، اجتماعي و سياسي تجزيه و تحليل شده است. يافته‎هاي اين پژوهش نشان‌ مي‎دهد كه شوقي، پرندگان مورد بحث را در نمادهاي متعددي به‎كار برده است كه اغلب با نماد‎هاي مختلف اين پرندگان در فرهنگ و ادبيات منطبق است. از سوي ديگر، تربيت كودكان، خرد‎‎‌ ورزي، نكوهش خيانت، نيكوكاري، بي‌توجهي به ادعاهاي اصلاح‎طلبانه استعمارگران، بيداري ملي، استقلال و آزادي از جمله مسايل تربيتي، اجتماعي و سياسي مورد توجه احمد شوقي از طريق داستان پرندگان است