بازسازي اجتماعي و آموزش و پرورش

آشنايي با ديدگاه هاي گوناگون در زمينه فلسفه آموزش و پرورش براي معلمان ضروري است تا از اين رهگذر ارتباط برنام ه هاي درسي و روشهاي تدريس را با ديدگاه هاي فلسفي بشناسند. اين قابليت به مربيان كمك مي كند تا خط مشي ها و برنامه هاي آموزش و پرورش را نقد و بررسي كنند. پژوهش هاي فلسفي پرورشكاران را در بررسي تصميمات و مسائل ياري مي دهند. متقابلاً هم فلسفة آموزش و پرورش ممكن است از تجارب، عملكردها و عقايد مربيان استفاده كند. فلسفة آموزش و پرورش زمينه اي است براي برانگيختن انديشيدن، گشودن افق هاي نو و وارهانيدن آدمي از پيش داوري ها و تنگناها؛ پيش داوري ها و تنگناهايي كه همواره از وضعيت هاي اجتماعي و فرهنگي - و حتي از محدوديت هاي طبيعي آدمي - پديد مي آيند [نقيب زاده،، 1379] بر اين اساس، توجه به فلسفه هاي تعليم و تربيت موجود و بررسي مضامين محتوايي آن ها خواهد توانست افق ها و چشم اندازهاي پيش روي مربيان و دست اندركاران تعليم و تربيت را به صورت گسترده تري ترسيم كند و بينش هاي عميق تري را در آنان پديد آورد. يكي از فلسفه هاي موجود و مطرح در آموز ش و پرورش، نظرية بازسازي اجتماعي است كه تلاش دارد هدف تعليم و تربيت را، نه به معناي سازگاري، بلكه به معناي نوزايي و غلبه بر مسائل اجتماعي عنوان كند و تربيت افراد براي يك جامعة آرماني مدنظر قرار دهد.