تحليلي درون ديني بر لذت گرايي اپيكور

اپيكور معتقد است غايت زندگي انسان لذت است وآدمي بايد براي رسيدن به لذت تلاش كند. وي بر عدم ترس از خدا و مرگ تاكيد مي كند او در جامعه اي زندگي مي كرد كه ترس در آن موج مي زد لذا مرگ را مساوي با معدوم شدن محض مي داند؛ لذا ترس از مرگ بي معناست. او خدايان را در زندگي بشر بدون نقش مي دانست و بيان مي كرد كه خدا در زندگي بشر هيچ نقشي ندارد اپيكور با انكار خدا و مرگ سعي بر آن داشت كه سعادت و شادي را براي افراد به ارمغان بياورد. لذت و اصالت حس از مباني فلسفي اپيكور مي باشد كه غايت زندگي را بر آن پي ريزي مي كند؛ لذا براي رسيدن به اين سعادت و شادي تلاش مي كرد تا مباني كلامي خود را نيز بر انكار خدا و معدوميت انسان با مرگ قرار دهد تا به لذت دست يابد. در اين مقاله برآنيم تا با رهيافت درون ديني به نقد لذت گرايي اخلاقي اپيكور بپردازيم. اطلاعات اين مقاله بر اساس منابع كتابخانه اي احصا شده و به روش تحليلي بررسي شده است.