رويكرد فرآيندي و روش‌شناسي آن در مطالعات كارآفريني

كارآفريني به­عنوان يك رشته دانشگاهي در دنيا كمتر از چهل و در ايران كمتر از بيست سال عمر دارد؛ لذا به­عنوان دانشي جديد بيش از ساير رشته­هاي مشابه به دنبال توسعه نظريه و روش جهت افزايش مشروعيت خويش است. از اين رهگذر معنابخشي و مفهوم­دهي به مفاهيم اصلي آن، هدايتگر رشته به سمت آينده­اي اثربخش و روشن خواهد بود. كارآفريني به­عنوان يك فرايند ويژگي­ها و بنيان­هايي دارد كه عدم توجه به فلسفه، رويكردها و روش­شناسي مناسب آن، اين رشته را دچار كجروي­ها و خسران خواهد كرد. اين مقاله در يك نگرش جامع ابتدا به دنبال تبيين مفهوم فرآيند، فلسفه و تفكر فرآيندي و معرفي آن در كارآفريني است. پس از آن سعي مي­شود تا به پژوهش­هاي كارآفريني ديدگاهي روش­شناسانه اتخاذ كند و ديدگاه عمل­گرا با تاكيد پارادايمي بر روش­هاي كيفي و در پيش گرفتن روش­هاي آميخته و كثرت­گرا را به عنوان روش مناسب پيشنهاد مي­دهد