بررسي چگونگي آغاز جريان موسوم به زنانه نويسي نويسندگان زن ايران از آغاز تا دهه هشتاد

اگرچه در برخي جريانات تاريخي و سياسي و در بعضي ازقسمتهاي تاريخ، بدليل ملاحظاتي، بي‌عدالتي و تبعيض نسبت به زنان كمي كمرنگ تر شد، اما هرگز ازبين نرفت و همين امر موجب شد تا بسياري از زنان نويسنده، با انگيزۀ درشت نمايي و ايجاد چالش و حتي با هدفِ واگويي دردهاي پنهان و آشكارِ زن ايراني، به آن بپردازند. نويسندگان زن ايران همواره سعي بر آن داشته اند تا صداي زن ايراني را در داستانهايشان منعكس نمايند. كوشش نويسندگان مقال حاضر اين بوده كه تا جايگاه و نقش زنان نويسنده در ادبيات ايران از نخست تا دهه هشتاد و آغاز جريان موسوم به زنانه نويسي در داستانهاي آنان مورد بررسي قراردهند. براي دستيابي به اين منظور بعد از بررسي عناويني چون زن و مطبوعات، فمنيسم، فمنيسم در ايران، نوشتار زنانه، به بررسي دوره هاي ادبي ايران از دهه سي تا هشتاد پرداخته شده است. كه مشخص گرديده، نويسندگان زن همواره سعي داشتند زبان زنانه خود را در آثارشان منعكس دهند ولي اين روند در دهه هشتاد به ويژه سال هاي پاياني آن، به صورت آگاهانه به اوج خود رسيد است. چنانكه به جرات مي توان از خلق ادبيات مستقل از ادبيات مردان خبر داد. در اين مقاله پژوهشگر بر آن است كه با شيوه توصيفي - تحليلي و روش كتابخانه اي به بررسي زنانه نويسي در آثار نويسندگان زن ايران بپردازد