بررسي زمينه هاي پيدايش ادبيات آرمانشهري از ديدگاه يونگ

آرمانشهر يا اتوپيا ، يكي ازكهن الگوهاي مشترك در همه‌ي فرهنگ هاي بشري و متون ادبي جهان است كه مضمون آن خاطره‌ي ازلي بازگشت انسان از بهشت و روياي تحقق جامعه آرماني است . كهن الگو، انگاره هاي ازلي و مشترك در ذهن و ضمير ناخودآگاه افراد بشر هستند كه در هر عصر ، انديشه‌ها و باورهاي رايج آن دوره را به شكل بازنمودي متنوع از ناخودآگاه جمعي بشر ، نشان مي دهند . يونگ براي بازشناسي اين انديشه‌ها و باورها ،كهن الگوها را موجوديتي با دو جلوه جسمي و رواني معرفي مي كند. جلوه جسمي كهن الگو، نتيجه‌ي جريان هاي عميق اجتماعي، سياسي، تاريخي، مذهبي و فرهنگي عصر و محيط بشر است و جلوه رواني، واكنش و بازتابي خيال پردازانه و ناقص به اين جريان هاست كه در ضمير ناخوآگاه بشر شكل مي گيرد. در اين جستار با بررسي و تحليل جلوه هاي جسمي و رواني كهن الگوي آرمانشهري در سه اثر جمهور افلاطون ، شاهنامه‌ي فردوسي و اسكندرنامه‌ي نظامي ، زمينه هاي مشترك در پيدايش ادبيات آرمانشهري بيان شده است.