نگاهي به يكي از اعتقادات واحد فكري ميان شرق و غرب: «عشق واقعي همان عشق به معناست كه مايه‌ي كمال است»

در ميان انديشمندان و اديبان جوامع مختلف ادبي از شرق تا غرب همواره كساني به چشم مي‌خورند كه با نگاهي منفي و از دل‌وجان به انكار عشق و عاشقي مي‌پردازند، اينان چون با ديده‌ي سودجويي به حريم بي‌نيازي عشق نزديك شده اما سودي نجسته‌اند مصداق آن‌كسان واقع‌شده‌اند كه براي توجيه كاهلي خود انگور دست نيافته را ترش مي‌دانند. زيرا برخورداري از عشق و حالات آن همت و تلاش و گذشت مي‌طلبد كه با سودجوئي‌هاي حقير روزانه سازگار نيست و به قول مولوي: جان همه روز از لگدكوب خيال و زيان و سود و از خوف زوا ني صفا مي‌ماندش ني لطف و فر ني بسوي آسمان راه سفر ازآن چه تحقيق و پژوهش‌ها مؤيد آن است مشخص مي‌گردد بي‌ترديد چه در زمان جامي در هرات چه در زمان نظامي و چه در عصر آراگون در قرن بيستم در فرانسه عشق يكي از والاترين خصوصيت آدمي است و اين مقاله نگاهي به اين معنا دارد.