بررسي تطبيقي زهديات ابوالعتاهيه و خاقاني در نهج البلاغه

زهد در همه دوره ها و دين ها و در آيين ها و ادبياتها به گونه هاي مختلف، هميشه جولانگاه شاعران بوده است. شعر زهدي يكي از موارد تلاقي شعر و ادبيات با انديشه هاي ديني است. ابوالعتاهيه و خاقاني شرواني از سرايندگان زهد در ادبياتي جداگانه و زباني متفاوت هستند كه سروده هاي زاهدانه خود را با حكمت و پند و اندرز در آميخته و با تأثير پذيري از قرآن و نهج البلاغه، سروده هاي خود را كه از دلهايشان مي جوشيد، با معاني آسان و مستقيم سعي در انتقال معاني زهدآميز به مخاطب با شيوه خطابي مشترك داشتند؛ اين مضامين مشترك شامل: دنيا، دل نبستن به آن و رهايي از آن، غفلت كردن در دنيا، جهاد با نفس، توبه كردن، تقوا پيشه كردن، حسابرسي انسان و روز قيامت است. نگارندگان اين مقاله در صددند با يك روش توصيفي - تحليلي به بررسي و واكاوي مؤلفه هاي مشترك اشعار اين دو شاعر در زمينه زهد و تطبيق سروده هاي شان با نهج البلاغه بپردازند.