جهاني شدن و منطقه گرايي اقتصادي در حوزه شوراي همكاري خليج فارس

جهاني­ شدن در نيمه دوم قرن بيستم به عنوان يك پديده چند وجهي، تحولاتي شگرف را در عرصه نظام بين ­­الملل رقم زد.­ اهم اين تحولات برخاسته از تاثير وجه اقتصادي جهاني شدن ( يعني جهاني شدن اقتصاد) بر ترغيب هر چه بيشتر دولت­ها جهت حضور گسترده­تر در دسته­بندي­­ هاي منطقه­ اي با هدف افزايش مانور اقتصادي ­­و همچنين تعريف هويت­ سياسي – منطقه­ اي جديد بود. منطقه خاورميانه از تاثيرات اين پديده مصون نماند و به شكلي متفاوت بر حسب موقعيت منطقه، هدف نيروهاي خودسرجهاني­ ­شدن­ اقتصاد قرار گرفت. اين روند تعاملات و همكاري­ هاي اقتصادي دولت­ ها در منطقه را در قالب سازمان­ ها و نهادهاي بين­المللي ­افزايش داد. در اين ميان، شوراي­ همكاري­ خليج فارس در زير سيستم خليج فارس، به عنوان يكي از بارزترين و در عين حال مدرترين پروژه همگرايي– منطقه­ گرايي مطرح مي­­باشد. در اين راستا، اين مقاله با علم به اهميت اين موضوع­ در تلاش است با رويكردي تلفيقي در ابعاد مفهومي،نظري و روشي، ضمن بررسي تاثير جهاني­­ شدن اقتصاد بر همگرايي­ و منطقه­گرايي اقتصادي در شورا­­ي­­ همكاري­ خليج فارس،­امكان شكل ­گيري منطقه­ گرايي اقتصادي در اين سازمان را مورد سنجش قرار دهد.يافته ­­هاي پژوهش حاكي از آن است كه شوراي همكاري­خليج فارس در بستر يك سامانه­ منطقه ­اي مهيا، به فرايند همگرايي سرعت بخشيده بطوري كه امروزه نوع متفاوتي ­از منطقه­ گرايي اقتصادي در منطقه خاورميانه را نشان مي­­ دهد كه براين اساس مي­­توان تصريح كرد امكان شكل­ گيري منطقه ­گرايي­ اقتصادي در شوراي همكاري­­خليج فارس با ترديد روبه رو نيست.