روش‌شناسي دانش تربيت اسلامي بر اساس رويكرد استنباطي تاسيسي دكتر خسرو باقري

تعليم و تربيت اسلامي به عنوان يك رشته‌ي علمي يا عرصه‌اي مطالعاتي كه به بررسي مسايل تعليم و تربيت از منظري اسلامي مي‌پردازد، در كانون توجّه انديشمندان مسلمانِ در چند دهه‌ي اخير بوده است. اين مقاله مي‌كوشد با تبيين ديدگاه‌هاي يكي از انديشمندانِ ايراني صاحب‌نظر درباره‌ي هويت و روش‌شناسي اين دانشِ انساني-اسلامي، به تحليل و نقد روياسلامي (از هر دو زاويه‌ي معرفت‌شناختي- علم‌شناختي و ديني) بپردازد. نقدها عمدتاً مبتني بر تحليل منطقي و بررسي انسجام درونيِ ديدگاه‌هاي ايشان بوده و حتّي الامكان از نقدهاي بيروني و مبنايي احتراز گرديده است. مقاله (پس از مقدمه) در چهار بخش كلّي سامان يافته است: بخش نخست به مرور مهم‌ترين مباني روش‌شناختي اين رويكرد اختصاص يافته و بخش‌هاي دوم و سوم نيز، به بررسي چيستي دانش تربيت اسلامي و روش‌هاي پژوهش در آن بر اساس اين رويكرد، اختصاد دارد. در پايان نيز، برخي ملاحظات و تاملات درباره‌ي ديدگاه‌هاي ايشان طرح شده‌اند.