مباني فلسفي نظريه سيستم‌هاي پيچيده

علم نوين پيچيدگي در دهه 1970 به عنوان يك نهضت فكري ظهور كرد. هدف آن تغيير مباني انديشه علمي و فراتر رفتن از انديشه تقليل گرا و خطي بود. رهيافت پيچيدگي در پي آن است كه هرگونه سيستمي را مورد تبيين قرار دهد. برتالنفي يكي از چهره‌هاي اصلي و بنيانگذار مبحث سيستم‌هاي پيچيده بود. او صورتبندي نظريه سيستم‌ها را تغيير داد. او معتقد بود سيستم‌هاي زنده برخلاف سيستم‌هاي مكانيكي ذاتا ًباز هستند. برتالنفي ديدگاه معرفت‌شناسي خود را چشم‌اندازگرايي مي‌نامد؛ زيرا به نظري وي هيچ گونه شناختي نمي‌تواند همه واقعيت را درك نمايد، بلكه تنها مي‌تواند بخشي از واقعيت را در چارچوب مدل‌هاي كمابيش مناسب بازتاب دهد. ديدگاه برتالنفي به نوعي ضد تقليل‌گرايي است كه اين، هم تقليل‌گرايي مكانيستي و هم تقليل‌گرايي حيات گرايانه را شامل مي‌شود.