توسعه مناطق آزاد تجاري در بستر نظام اقتصاد مقاومتي (مطالعه موردي: منطقه چابهار)

امروزه كشورهاي متفاوتي اعم از توسعه‌يافته و در حال توسعه باتوجه به ويژگي مناطق آزاد تجاري صنعتي براي دستيابي به هدف‌هايي نظير توسعه اقتصاد ملي، جذب سرمايه‌هاي خارجي، استفاده از برتري‌هاي نسبي، ايجاد فرصت‌هاي شغلي، تربيت نيروي انساني، افزايش درآمدهاي ناشي از فعاليت‌هاي خدماتي، افزايش كارايي اقتصاد ملي، توسعه منطقه‌اي و تبديل بخش‌هاي عقب‌مانده به قطب‌هاي توسعه، اقدام به ايجاد مناطق آزاد تجاري صنعتي نموده‌اند. امروزه مناطق آزاد يكي از موثرترين و مهمترين ابزارهاي توسعه، رشد و جذب سرمايه‌گذاري خارجي و همچنين جذب توريست به شمار مي‌رود. اهميت پژوهش حاضر در اين است كه، همانطور كه در قلب سياست جايگزيني واردات، حمايت از صنايع نوزاد بود، در قلب سياست توسعه صادرات بحث ايجاد مناطق آزاد توليدي و تجاري مطرح بود و ادعا مي‌شد اگر چنين مناطقي ايجاد شود در بسياري از كمپاني‌هاي خارجي انگيزه سرمايه‌گذاري در اين مناطق ايجاد خواهد شد كه به تبع آن، تكنولوژي جديد، اشتغال جديد و توان صادرات و ارز از آن حاصل خواهد گرديد كه توسعه صنعتي كشور را به دنبال خواهد داشت؛ لذا مناطق آزاد تجاري مورد توجه قرار گرفتند. مطالعه حاضر به منظور بررسي سياست‌هاي كلي اقتصاد مقاومتي، مباني نظري تجارت آزاد و اهداف شكل‌گيري آن و موانع راهكارهاي توسعه منطقه آزاد چابهار اقدام نموده و سرانجام پيشنهاداتي كاربردي براي بهبود عملكرد اين مناطق ارايه نموده است.