مصونيت بخشي صنعت شيلات در خليج فارس با مقاوم سازي آن از طريق پدافند غير عامل

هدف از اين مطالعه بررسي صنعت شيلات در ايران و ارائه راه­كارهايي جهت مقاوم­سازي آن از طريق پدافند غيرعامل است. در اين تحقيق، از روش­هاي توصيفي و تحليلي استفاده شد. گردآوري اطلاعات از طريق مطالعات كتابخانه­اي و اينترنتي همچنين از روش­هاي ميداني مانند مصاحبه، بازديد و مشاهده صورت پذيرفت. بهره­برداري از صيد ضمني انواع آبزيان، مديريت چند­گونه­اي و صيد و بهره­برداري از صيدگاه­هاي كمتر بهره­برداري شده (مانند صيدگاه فانوس ماهيان در جنوب­شرقي استان هرمزگان) نقش مهمي را در مقاوم­سازي استان­هاي جنوبي جهت ماهيگيري مسئولانه به­عمل خواهد آورد. آبزي­پروري به عنوان يكي از محورهاي شيلاتي جهت مقاوم­سازي، خصوصاً در استخرهاي پرورشي، همچنين پرورش ميگوي ارگانيك با بهره­گيري از تجارب كشورهاي آسيايي مانند تايلند و بنگلادش بسيار موثر خواهد بود. علاوه بر اين، پرورش ماهي در قفس در پهنه طولاني سواحل جنوبي ايران با استفاده از تجارب كشور نروژ مي­تواند نقش موثري در جهت بالا بردن مصرف سرانه و خودكفايي برداشت در اين نواحي داشته باشد. از نتايج كاربردي، جلوگيري از كاهش ذخاير آبزيان در منابع آبي به خصوص در خليج­فارس كه بر اثر برداشت بي­رويه و تعداد زياد ناوگان صيادي است، با ارايه اين مدل (استفاده از پدافند غيرعامل) ميسر گشته و زير ساخت­هاي لازم را براي اين مبنع تجديد­پذير (آبزيان) با استفاده از روش­هاي نوين پرورش ماهي قفس در دريا را ميسر مي­نمايد. ضمنا اين مقاله استفاده از ملاحظات پدافند غيرعامل جهت برداشت انواع آبزيان و آبزي­پروري با به­كارگيري و مقاوم­سازي صنعت شيلات است. بنابراين، دست­يابي به اين موضوع موجب كاهش آسيب­پذيري و افزايش پايداري صنعت شيلات خصوصاً در منطقه خليج فارس خواهد شد. اين امر در راستاي اهداف چند­منظوره پدافند غيرعامل جهت تضمين صيد و صيادي، آبزي­پروري و صنايع شيلاتي در سواحل جنوبي كشورمان مي­باشد.