سنجش آسيب پذيري كالبدي- اجتماعي شهر از منظر پدافند غيرعامل (مورد مطالعه: محلات منطقه يك كلان شهر اهواز)

عصر پست متروپليتن را مي توان عصر آسيب پذيري شهر ناميد؛ زيرا همسو با پيچيدگي حيات شهري، شهرها در ابعاد مختلف با «مخاطرات طبيعي و بحران هاي تكنولوژيك» از يك سو و «بحران هاي اجتماعي- امنيتي» از ديگر سو، روبرو هستند. بدين لحاظ، به كارگيري پدافند غيرعامل در منطقه يك كلان شهر اهواز (به دليل قرارگيري در حوزه مياني شهر و وجود هسته تاريخي، تجاري و درماني وجود بافت فرسوده گسترده، تراكم بالاي ساختماني، جمعيتي و تمركز سرمايه) در جهت افزايش ايمني جاني، مالي و روحي در زمان وقوع بحران هاي انسان ساز مي تواند بسيار حائز اهميت باشد. پژوهش حاضر از لحاظ ماهيت و روش، توصيفي- تحليلي است. ابزار گردآوري اطلاعات كتابخانه و مطالعات ميداني بوده و مدل به كاررفته در اين تحقيق، منطق فازي است. همچنين، از عملگر گاما 0/9 در قالب نرم افزار (Arc GIS) استفاده شده است. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه از نظر درصد آسيب پذيري، محلات آزادشهر، آخر آسفالت و باغ شيخ، پادادشهر و عبدالحميد به ترتيب بيش ترين ميزان را دارا بوده اند. علت اين امر را بايد در بافت فرسوده، تراكم بالاي جمعيت در سنين پايين و كهن سال و همچنين، مقاومت پايين نوع اسكلت بناهاي اين محلات دانست. در مجموع، بيش از 50 % از بناهاي شهري منطقه يك در پهنه آسيب پذيري بسيار زياد و زياد قرار دارند.