تجلي عشق و عاشقي در سلوك مجذوبي پيرخرقان

يك قصّه بيش نيست غم عشق وين عجب كز هر زبان كه مي‌شنوم نامكرّر است(حافظ) مفاهيم عرفان و عشق دو مفهوم درهم تنيده‌اند به گونه‌اي كه باشنيدن نام عارف، جوشش عشق‌الهي درخاطرآيد. گذرازمقامات ومنازل سلوك در سيرحبّي با براق همّت وشوق است واشخاصي همچون خرقاني كه مجذوبان جلوه جمال عشق‌اند، درسلوك عاشقانه شان، راه، راهبر و راهرو را به ديده توحيد، ذات حق يافته‌‌اند ودروادي فقرغوطه‌ورند.چنان كه از‌او پرسيدند درويشي چيست؟ گفت:«آنك درين جهان و درآن جهان خواستيش نبو و چيزيش نبو و آنكس را كه حق بو درويش نبو، درويش آن بو كه در يگانگي حق غرق بو». برخي از لوازم مهم وجدايي ناپذيرفقر عاشقانه عرفاني، عبوديت يعني منقاد امرمعشوق بودن، عشق به خلق و‌خدمت‌ ايشان، تسرّي آتش عشق به ديگران وجمع اضداد بودن است وشيخ ابوالحسن‌خرقاني به همه اين مراتب دست يافته‌است. در‌اين نوشتار به ‌كند و‌كاو و بررسي مقام فقر دراحوال و اقوال ابوالحسن‌خرقاني در وادي عشق و عاشقي وتطبيق آن با متون اصيل عرفاني مي‌پردازيم.