ردپاي ديپلماسي در تاريخ بيهقي

نوشتار حاضر با تكيه بر كتاب تاريخ بيهقي، ديپلماسي و روابط ديپلماتيك را در عصر غزنوي با توجه به تعاريف نوين و قوانين بين المللي امروز جهان بررسي مي كند. در تاريخ بيهقي، دوران حكومت سلطان مسعود بسيار زنده و دقيق به تصوير كشيده شده است و شواهد متقني از روابط ديپلماتيك و نحوه ي گزينش سفيران دراين كتاب مي توان يافت. در جهان امروز، ديپلماسي و روابط ديپلماتيك از چالش برانگيزترين مقوله هاي سياست است. ديپلماسي به دو حوزه «ديپلماسي سنتي» و «ديپلماسي عمومي» تقسيم بندي مي شود. هدف اين مقاله نشان دادن هر دو شكل ديپلماسي در تاريخ بيهقي و به تبع آن رونمايي از تلاش غزنويان براي راه يافتن در دل و ايمان مردم به مدد تقويت شبكه وسيع تبليغاتي خود وتثبيت موقعيتشان در منطقه و دستيابي به اقتدار سياسي بيشتر (ديپلماسي عمومي) و بهره گيري از تعاملات سياسي و روابط ديپلماتيك با همسايگان خود در راستاي پرهيز از جنگِ هم زمان در نواحي مختلف (ديپلماسي سنتي) مي باشد.