تاثير تشيع بر تصوف دوره صفويه

تشكيل سلسله صفويه نقطه عطفي در تاريخ ايران محسوب مي شود. مذهب شيعه از اين تاريخ در ايران به طور رسمي اعلام شد و سلاطين صفوي كه خود را از اعقاب صفي الدين اردبيلي مي شمردند ضمن رواج تشيع در ايران به عنوان نايب امام غايب و مرشد كامل تاج بر سر گذاشتند. اعتقادات شيعيان مبني بر مهدويت و لزوم فعاليت سياسي فقها و صوفيان و دخالت در امور اجتماعي، دستمايه اي شد كه سلاطين صفوي با استفاده از محبوبيت مشايخ صوفيه و فقهاي معروف، ضمن تثبيت سلطنت خود، تغييرات مهمي در اصول شريعت و طريقت پديد بياورند. در اين مقاله ضمن پرداختن به چگونگي تشكيل دولت شيعي صفوي، دگرگوني هاي اصولي تصوف و تعامل سلاطين صفوي با اين فرقه نشان داده شده و علت اين تغييرات توضيح داده مي شود.