پديده ي مرگ از ديدگاه مولوي

در راستاي خلقت و موجوديت موجودات،بشر به منزله‌ي برگزيده‌ترين و برترين خلق جاي دارد و همچون موجودات ديگر در مسير زندگي مرگ را براي او قرار داد.پديده‌ي مرگ از جمله رازناك ترين مسائل بشر است كه معماي آن را به حكمت كسي نگشود و نگشايد. انديشمندان،عرفا ،شعرا از هر دستي و به هر نوع و بياني در تعريف و تبيين آن كوشيده‌اند و البته چنانكه بايد بدين پرده راه نبرده‌اند. از اين ميان،مولانا جلال‌الدين محمد بلخي در مثنوي با نگاهي موشكافانه و راهگشا دربارهي اين مسأله بارها سخن رانده است؛آنچه در اين مقاله بررسي شده است يكي از مسائل مهم حيات فكري انسان به طور عام و عرفا از جمله جلال الدين محمد بطور خاص است و آن مسئله‌ي مرگ و تحليل نگاه‌هاي مربوط به آن است. مولوي درباره‌ي مرگ سخنان ژرف و عميقي دارد.براي بررسي اين پديده، داستان‌هايي از مثنوي كه به مرگ عرفاني اشاره دارد را مورد بررسي قرار داده‌ايم.