رقص عرفاني سماع از ديدگاه ابوسعيد ابوالخير و مولانا

«سماع» در ادبيات منظوم فارسي به معني آوازي كه شنيدن و خواندن آن خوش آيد استعمال شده است و در اصطلاح اهل تصوف عبارت است از وجد و سرور و پايكوبي و دست افشاني عارفان و صوفيان به تنهايي يا به همراه گروهي، با آداب و تشريفات ويژه در نتيجه حالتي روحاني است كه مي‌تواند موجب حال و مكاشفه گردد. صوفيان بزرگ بر اين باورند كه سماع بر مبتديان و اجهل مردم حرام است و افضل عرفا را بي‌ثمر.اين جستار كه با روش تحليلي- توصيفي انجام گرفته است بر آن است تا ضمن بيان چيستي سماع، آداب و شرايط و فوايد و همچنين آثار سماع به آراي عارفاني چون ابوسعيد ‌ابوالخير و مولانا دربارهي سماع همراه با شواهد شعري بپردازد.