نقش تلميح در شعر معاصر (نيمايوشيج)

تلميح يا آوردن واژه اي يا اصطلاحي كوتاه كه بتواند ذهن خواننده را به يادِ داستان تاريخي يا حكايت يا آيه قرآني بيندازد، از مشخصه هاي بارز يك شعر قوي و اديبانه است كه در لابلاي متون ادبيات فارسي ( شعر كلاسيك يا شعر نو) بازتاب پيدا كرده است. تلميح، مانند پلي است كه گذشته ي دور و دراز را به حال پيوند مي دهد و مانند آيينه اي غبارگرفته خاطرات مه گرفته را بازگو مي كند. بيان افسانه ها و اساطير گذشتگان در قالب آرايه اي زيبا و دلنشين به نام تلميح ،جاي پاي عميقي در ژرفاي آثار و دواوين شاعران پارسي دارد. گاهي حاصل تجربيات و تلاش ملتي بزرگ در يك واژه كوچك ،خلاصه مي شود.تلميحات ، به صورت رمزواره و نمادين در متون ادبي نقش بازي مي كنند . با توجه به وجود تلميحات در ادبيات معاصر ما را به آن وا مي دارد تا بتوانيم كه به رمز و راز اين صنعت ادبي در آثار شاعر بزرگ معاصر، نيما يوشيج پي ببريم. در راستاي موضوع اين جستار ، نويسندگان مطالب گوناگوني را مطرح ساخته اند كه با مراجعه به آنها مي توان به وجود تلميح در آثار نيمايوشيج پي برد. بي شك وجود تلميح چه در شعر كلاسيك و چه در شعر نو جذبه خاصي به شعر داده است.