نماد شر در شاهنامه با محوريت اهريمن

شاهنامه فردوسي بزرگ ترين اثر حماسي در زبان فارسي است كه مفاهيم و باورهاي اسطوره‌اي و تاريخي در آن تجلي مي‌يابد. يكي از موضوعات مهم در اين اثر مساله شر و تقابل آن با خير است كه تحت تاثير باورها و مفاهيم ثنوي ايران باستان است. ثنويت، بخش جدايي ناپذير از انديشه ي ايراني است. در آموزه هاي ثنوي، آفرينش عالم مينوي و گيتي، به واسطه ي دو آفريدگار خير و شر روي داده است. اهورا، خالق عالم نور و روشني است و اهريمن، خالق عالم تاريكي و شر است. در شاهنامه ي فردوسي، نمادها و تعابير گوناگوني براي معرفي اهريمن و نيروهاي اهريمني به كار برده شده است؛ به عبارتي صحيح تر، از مجموع نمادها و تعابير گوناگون مرتبط با اهريمن، برخي به صورت حقيقي خود وارد شاهنامه گرديده و برخي صرفاً با ويژگي خاص اهريمن كه ويرانگري است؛ نظير رذايل اخلاقي كه دير زماني پيش، خود از ابعاد اهريمن يا ياران او به شمار مي رفته اند.