تحليل تاريخي- حقوقي موافقت نامة منابع هيدروكربن فرامرزي امريكا و مكزيك در خليج مكزيك

U.S.- Mexicoagreement on trans boundaryhydrocarbon reservoirs in the Gulf of Mexico, historical and legal analysis

امريكا و مكزيك پس از چندين دهه مذاكره در 12 فوريۀ 2012 موفق به امضاي موافقت‌نامه‌اي در خصوص نحوۀ بهره‌برداري از منابع نفت و گاز فرامرزي واقع در خليج مكزيك شدند. يكپارچه‌سازي شيوه‌اي است كه در موافقت‌نامه براي توسعه‌ و بهره‌برداري از منابع هيدروكربني فرامرزي پيش‌بيني شده است. با توجه به شباهت تاريخي، ساختاري و حقوقي صنعت نفت مكزيك و ايران و ميادين مشترك متعدد كشورمان با كشورهاي همسايه، بررسي نحوۀ توافق امريكا و مكزيك به‌منزلۀ جديدترين تلاش از اين دست در سطح جهان مي‌تواند در تبيين راهبردهاي بخش انرژي كشور كمك‌هاي شاياني كند. درك متقابل، اعتماد‌سازي، ايجاد فرصت كافي براي گفتگو و مذاكره، رفع سوءتفاهم‌ها، مطالعۀ كامل ويژگي‌هاي زمين‌شناسي منطقه، ديدگاه بلندمدت، پرهيز از اقدامات يك‌جانبه و مهم‌تر از همه ايجاد منافع مشترك از جمله عوامل موفقيت دو كشور در دستيابي به توافق بود.

After decades of tough negotiations, U.S. and Mexico signed an agreement concerning Transboundary Hydrocarbon Reservoirs in the Gulf of Mexico on 12 February of 2012. Unitization is the approach that has been chosen by two countries to develop Gulf of Mexico's oil and gas transboundary resources. Due to legal, structural and historical similarities between Iranian and Mexican oil and gas industries, and the existence of Iran's multiple transboundary hydrocarbon resources, assessment and analyzing of US-Mexico negotiations in order to have an understanding of why they negotiated and how they could be able to handle their issues would be very helpful to Iran's oil and gas policy makers. Mutual understanding, providing enough negotiation time ,doing geological studies, enhancing historically faded confidence between two nations, avoidance of unilateral actions, long term approach and most importantly finding and generating common interests are the main success factors of the two countries.