حيث وجودشناسانۀ ابژكتيويته از منظر گادامر

The Ontological Aspect of Objectivity from Gadamerיs View

ابژكتیویته به عنوان ایدئال علوم - به­خصوص علوم انسانی - مورد نقد گادامر است چون تجربه­ای از­خودبیگانه در انسان شكل داده  و سبب انسداد وجودشناسانه می شود. این ایدئال ناشی از تفوق نقد عقل محض كانت بر علم جدید و همچنین غفلت سنت فلسفۀ غربی از زبان است. هر چند دیلتای تلاش كرد با استفاده از سنت زبانی و هرمنوتیكی جایگاهی مختص علوم انسانی فراهم آورد، اما، به دلیل بنیان دكارتی­اش و نیز تلقی ابزارگرایانه­اش از زبان و آگاهی تاریخی، دچار سوبژكتیویسم شده و علوم انسانی را همچون حكمِ زیباشناسانۀ كانتی، عاری از حقیقتِ موضوع كرد. گادامر با بازخوانی تجربۀ هنری و تجربۀ تاریخی در كانت و دیلتای و همچنین استفاده از فلسفۀ هایدگر و هگل،به همراه توجۀ انتولوژیك به زبان، تجربۀ هرمنوتیكی را سامان داد تا ایدئال آن، نه فرایند ابژكتیوسازی، بلكه ظهور خودِ موضوع در زبان باشد و این همان زاخلیخكایت(Sachlichkeit)بوده كه آشكارگی موضوعیّتِ موضوع یا شیئیّتِ شیء است.

Objectivity, as the ideal of science, especially human science, is criticized by Gadamer because it constructs an alienated experiment in human and causes an ontological obstruction. This ideal stems from the superiority of Kantʹs Critique of Pure Reason on modern science and also negligence of language by Western philosophical tradition. Although Dilthey attempted to provide a special place for human science using linguistic and hermeneutics tradition, due to his Cartesian foundations, and his instrumentalist attitude toward historical language and consciousness, he suffered from subjectivism and considered human science truth-less as Kantian aesthetic judgment. Rereading artistic experience and historical experience in Kant and Dilthey, and using Heidegger’s and Hegelʹs philosophy and also attending to the ontology of language, Gadamer organized hermeneutic experience so that its ideal is not objectification process, but the emergence of the subject itself in the language, and this is Sachlichkeit that is the disclosure of the subjectivity of subject or the objectivity of object.