سازوكارهاي مشاركت در تهيه طرحهاي توسعه شهري

طي دهه چهل و پنجاه ميلادي، روشهاي برنامه ريزي سنتي (از كل به جزء)، در عمل توانايي حل مشكلات جامعه شهري را از طريق تهيه، اجرا و ارزيابي طرحهاي توسعه از دست داد و از سوي ديگر اعتماد عمومي نيز نسبت به كارايي اين طرحها سلب شد. مردم خواستار پارادايم جديدي در راستاي كارامدي، مشاركتي بودن، انعطاف پذيري و مردمي بودن طرحها شدند. براي پاسخگويي به اين واكنشها، برنامه ريزي مشاركتي شكل گرفت. اساس روشهاي مشاركتي مبني بر تبديل خواسته به هدف و هدف به عمل است. هدف از اين پژوهش بررسي و تبيين روندها، روشها و ابزارهاي مشاركت شهروندان در تهيه طرحهاي توسعه شهري است. سؤالات اين تحقيق، عبارت است از اينكه، روشهاي مشاركت شهروندان در تهيه طرحهاي توسعه شهري كدام است؟ آيا تكنيكهاي خاص و منحصربه فردي براي حصول به هر روش مشاركتي وجود دارد؟ و در نهايت كدام روش براي تدوين اهداف، شناسايي نيازهاي اولويت بندي و ايجاد ارتباط آسانتر از ظرفيت هاي بيشتري برخوردار است؟ روش تحقيق در اين پژوهش توصيفي» است. بهترين روش مشاركتي آن است كه طرحها با اهداف، ارزشها و قابليتهاي جوامع هماهنگ باشند. يافته هاي پژوهش بيانگر آن است كه برنامه ريزي در سطح واحدهاي همسايگي مناسبتر از ساير روشهاست، زيرا بر دو هدف عمده تأكيد دارد: 1- نزديكتر كردن سازمانهاي محلي به مردم؛ 2- تنظيم عملكردهاي شهري با نيازهاي حوزه هاي خاص در اين مقاله، به بررسي هر يك از اين متغيرها پرداخته مي شود.