بررسي اثربخشي برنامه آموزشي مبتني بر مدل كفايت اجتماعي فلنر بر بهبود رشد و مهارت هاي اجتماعي دختران كم توان ذهني

هدف اين تحقيق بررسي اثربخشي آموزش مهارت هاي اجتماعي براساس مدل كفايت اجتماعي فلنر بر مهارتها و رشد اجتماعي دانش آموزان دختر كم توان ذهني 15-10 ساله بود. براي رسيدن به اين مهم از روش پژوهش آزمايشي با پيش آزمون- پس آزمون و گروه گواه استفاده شد. جامعه آماري پژوهش كليه دانش آموزان دختر كم توان ذهني 15-10 ساله شهر اروميه را در بر مي گرفت كه در سال تحصيلي 89-88 در مدارس استثنايي مشغول به تحصيل بودند (91=N). از اين تعداد 40 نفر به عنوان نمونه آماري تعيين و به طور تصادفي در گروه آزمايش (20=n) و گواه گمارده (20=n) شدند. هر دو گروه بر اساس ميانگين ضريب هوشي و سن همتا گرديدند. بر اساس مؤلفه هاي مدل كفايت اجتماعي فلنر برنامه اي آموزشي طراحي و طي 30 جلسه اجرا گرديد. هر دو گروه با استفاده از آزمون مهارت هاي اجتماعي و مقياس رشد اجتماعي واينلند پيش آزمون و پس آزمون شدند. جهت تحليل داده ها آزمون t گروه هاي وابسته و تحليل كوواريانس بكار رفت. نتايج مربوط به مقايسه پس آزمون گروه هاي آزمايش و گواه نشان دادند آموزش مبتني بر مدل كفايت اجتماعي فلنر موجب بهبود مهارت ها و رشد اجتماعي شده است (0/01>P). يافته هاي مربوط به آزمون تحليل كوواريانس نيز حاكي از وجود تفاوت معني دار نمره هاي پيش آزمون و پس آزمون دو گروه براي متغير مهارت هاي اجتماعي ( 0/68= مجذور أتا، 70/56 =F) و متغير رشد اجتماعي ( 0/41= مجذور أتا، 46/32 =F) بود. مقايسه خضرايب آتا و مقادير F دو متغير رشد و مهارت هاي اجتماعي نشان داد آموزشها روي مهارت هاي اجتماعي مؤثرتر واقع شده اند.