جايگاه مفهوم سببيت در حقوق بين الملل

The Status of Causation in International Law

سببيت مفهومي عقلاني است كه در شاخه‌هاي مختلف علم پرتوافكني مي‌كند. حقوق نيز از اين مفهوم بي‌بهره نبوده است و گرايش‌هاي مختلف حقوق از آن بهره مي‌برند. هدف از انجام اين تحقيق بررسي جايگاه مفهوم سببيت در حقوق بين‌الملل است. سببيت در حقوق بين‌الملل در عين حال كه مبناي بسياري از قواعد مسئوليت دولت‌ها و مسئوليت كيفري افراد است خود نيز در قالب اصل كلي حقوقي، خلأ‌هاي حقوق بين‌الملل را پر مي‌كند. هرچند عده‌اي بر اين باورند كه سببيت مفهومي خام است و مفهوم حقوقي آن در قالب عناويني همچون نمايندگي و معاونت در حقوق بين‌الملل كيفري و مسئوليت دولت‌ها متبلور شده است. اما در مقابل آن اين نظر وجود دارد كه سببيت مفهومي متفاوت از نمايندگي و معاونت است و در عين حال كه مي‌تواند به‌منزلۀ مبناي قواعد حقوقي عمل كند در خلأ اين قواعد مي‌تواند منبع نيز باشد. اين امر همان هدفي است كه اين تحقيق به دنبال آن است. در اين خصوص مفهوم سببيت در حقوق داخلي و نحوۀ تعميم به حقوق بين‌الملل و تمايز آن با ساير مفاهيم بررسي مي‌شود.

Enshrined in all disciplines of science, Causation is a rational concept from which Law benefits as well. This notion is the basis of many rules regarding state and individual responsibility in international law. It simultaneously fills the existing gaps as a general principle of law. While some believe that causation is a raw concept with legal contributions in the form of agency and complicity in international criminal law as well as in the realm of responsibility of states, others believe it to be distinct from both agency and complicity. This view maintains that in the absence of rules stemming from causation, the concept itself can be regarded as a source of international law. With a focus on the latter argument, this article seeks to study the status of causation by evaluating it in the context of domestic law along with its extent in international law.