حكومت و سياست در تفكر الهي افلاطون

اين مقاله به عنوان آخرين بخش در شناسايي فلسفه الهي افلاطون در صدد آنست كه نشان دهد فلسفه سياست در افلاطون بيش از هرنظام فلسفي در عالم و هماهنگ با تفكر معنوي شيعي با الوهيت و معنويت آميخته است ابتدا معرفي بسيار اجمالي از نظام معنوي امامت در تفكر شيعي به عمل آمده و سپس با بيان نصوص متعدد از افلاطون در صدد ايضاح اين نكته است كه در افلاطون تنها كساني كه با تهذيب نفس و پالايش درون از كليه آلودگي هاي طبعي و نفساني توانسته اند به مشاهده حقايق معنوي عالم و در راس همه آنها مبدا اعلي يا اصل خير نائل شوند قادر و صالح براي اداره نظام امور اجتماعي خواهند داشت كه در راس برنامه هاي هر نظام اجتماعي از نظر افلاطون فراهم آوردن زمينه هاي عيني مناسب براي رشد معنوي و تربيت اخلاقي و روحي افراد آن جامعه است و در پايان با اشاره به آراي حكيمان برجسته الهي در عالم اسلامي مانند فارابي ابن سينا و شيخ اشراق به هماهنگي آراء آنها با تفكر معنوي افلاطون در باب سياست و حكومت اشاره شده است.