نقش مامون در مناظره هاي بين الادياني

در دوره ي خلافت عباسيان، به ويژه در دوره ي مامون، مناظره هايي با غيرمسلمانان اعم از اهل كتاب و غير آنان انجام مي شد كه به زعم برخي از نويسندگان اين مناظره ها گوياي عصري درخشان و آزادانديشي مامون عباسي و اعتقاد او به تكثر عقيدتي بوده است. اما تحليل كنش ها و گفت وشنودهاي خليفه و مناظره كنندگان نشان دهنده ي وضعيت ديگري است. اين تحقيق بر پايه ي روش كيفي تفسيري (مبتني بر توصيف و تحليل) در پي بررسي اين مسئله است كه به لحاظ رواني چه فضايي بر مناظره كنندگان، به ويژه غيرمسلمانان، حاكم بوده و تا چه اندازه در بيان باورهاي خويش خودسانسوري مي كرده اند و حضور مامون چه تاثيري بر برگزاري مناظره ها داشته است. مدعاي پژوهش حاضر اين است كه با توجه به برخوردهاي خليفه با مناظره كنندگان هدف از برگزاري اين جلسات غلبه و سركوب اين گروه ها و پيروزي فكري مسلمانان بر آنان بوده است.