مباني كيهان شناختي انديشه ي سياسي ايرانشهري با تاكيد بر منابع زرتشتي

در كيهان شناسي پيشامدرن همواره اين ايده وجود داشته كه جهان انضمامي توسط نيرو يا نيروهايي شكل گرفته كه جهت و مسير نهايي عالم را مشخص مي كند. اگر انديشه ي سياسي مجموعه اي از ايده ها براي تدبير امور سياسي عالم دانسته شود كه به بحث از مبادي قدرت مي پردازد، همسازي ميان انديشه ي سياسي و كيهان شناسي ضروري خواهد بود. بر اين اساس، كيهان شناسي الگويي متعالي براي انديشه ي سياسي فراهم مي آورد كه تبلور اين الگو را مي توان در آن ديد. فرضيه ي ما اين است كه انديشه ي سياسي ايرانشهري، با لحاظ استلزاماتش مانند انديشه ي عدالت، ايده ي اندراج، شاهي آرماني و غيره بايد با رجوع به مبادي كيهاني اي فهم شود كه مستقلاً در تفكر ايران باستان ريشه داشته است. بنابراين در مقاله ي حاضر نشان خواهيم داد كه چگونه كيهان شناسي در تدوين و تاسيس انديشه ي ايرانشهري، به طور عام، و انديشه ي سياسي ايرانشهري، به طور خاص، ايفاي نقش كرده است. اين بررسي با بحث درباره ي منشا عالم و نسبت جهان متناهي با نامتناهي صورت خواهد گرفت.