منطقه‌بندي حمل ‌و نقل روستايي در ايران

منطقه، مفهومي پيچيده و چندوجهي است كه با عنايت به تعاريف متعدد ارائه شده براي آن هنوز اتفاق نظر زيادي در خصوص آن شكل نگرفته است. به هر حال، منطقه ­بندي فعاليتي آگاهانه و از روي تفكر به ­منظور تعيين نواحي همگن جهت برنامه­ ريزي و سياست گذاري است كه پايه برنامه ­ريزي، اجرا و نظارت بر طرح­ هاي مختلف سرزميني در قلمرو جغرافيايي كشورها محسوب مي‌شود. در اين مقاله، منطقه ­بندي از منظر حمل‌و نقل روستايي مورد توجه قرار گرفته و سوال اين است كه مناطق همگن حمل­ و نقل روستايي در ايران كدامند؟ پاسخ به اين سوال با عنايت به روش تحقيق توصيفي- تحليلي از طريق تجزيه و تحليل فضايي در نظام اطلاعات جغرافيايي (GIS) صورت يافته است. در اين مطالعه نواحي همگن از منظر حمل‌ و نقل روستايي با استفاده از چهار شاخص اصلي دسترسي به راه ارتباطي، فاصله تا سطوح سلسله مراتب شهري، تراكم روستايي و كاربري اراضي در قالب پنج منطقه تعيين و به­ صورت نقشه ارايه مي­ شود. نتيجه تحقيق منجر به شناسايي مناطق همگن حمل و نقل روستايي در سطح كشور شده و مقدمات برنامه ­ريزي منطقه ­اي حمل و نقل روستايي را فراهم مي­ آورد.