طراحي الگوي آموزش دانشگاهي مبتني بر شايستگي براي رشته هاي علوم انساني

اهميت علوم انساني در پيشرفت و ارتقاي سطح كيفي جامعه از يك‌سو و رشد نايافتگي و بي‌توجهي به اين علوم از سوي ديگر موجب آسيب جدي به بعد انساني و اجتماعي جامعه شده است. اين آسيب تا حد زيادي پيامد ناكارآمدي نيروي انساني متخصص در اين حوزه از علوم است. مهمترين راهكار براي رويارويي چنين وضعيتي اصلاح و بهبود آموزش دانشگاهي است. در اين پژوهش به طراحي الگوي آموزش دانشگاهي در حوزه علوم انساني پرداخته شد. به اين منظور از پژوهش كيفي، روش نظريه‌پردازي داده بنياد و مصاحبه عميق استفاده شد. مشاركتكنندگان 22 نفر از خبرگان علمي در زمينه آموزش و يادگيري، طراحان آموزشي و مديران و برنامهريزان آموزش عالي بودند. متن مصاحبهها پس از پيادهسازي با استفاده از كدگذاري باز، كدگذاري محوري و كدگذاري گزينشي تحليل شد. نتايج تحليل دادهها قالب مدل پارادايمي عبارت‌اند از: شرايط زمينهاي (بررسي بنياد نظري، بافت و يادگيرندگان)، شرايط علي (تغيير رويكرد از آموزش سنتي به آموزش مبتني بر شايستگي)، شرايط مداخلهگر (درونيسازي فرهنگ دانشگاهي براي سهولت در تغيير)، راهبردها (شناسايي شايستگي‌هاي سه‌گانه، طراحي برنامه آموزشي مبتني بر شايستگي، كاربست برنامه آموزشي، ارزشيابي، بازنگري و اصلاح برنامه آموزشي)، پيامدها (دستيابي به شايستگي شناختي، اجتماعي و عاطفي).در كدگذاري گزينشي نيز «الگوي آموزش دانشگاهي مبتني بر شايستگي» به‌عنوان مقوله هستهاي در نظر گرفته شد. در نهايت الگوي طراحي‌شده با استفاده از تكنيك توافق محور دلفي و پرسشنامه محققساخته اعتباريابي شد.