مطالعه گفتمان در روابط بين الملل: نقد پژوهش و روش

Nightly study in international relation : Critique research style

با افزايش نفوذ پساساختارگرايى و پساتجددگرايى در حوزه ى روابط بين الملل طى دو دهه اخير، مطالعه گفتمان، مورد توجه فزاينده اى قرار گرفته است. اما اين مطالعات هميشه از سوى جريان اصلى روابط بين الملل به اين متهم شده اند كه فاقد روش هاى نظام يافته مطالعاتى هستند، به واقعيت هاى تجربى توجه نمى كنند و نتوانسته اند به يك برنامه پژوهشى شكل دهند. به نظر مى رسد مخالفت هاى دانش پژوهانى كه به اين نوع مطالعات علاقه مند هستند با علم مدرن و روش هاى علمى و نگاه انتقادى آن ها به تلاش هايى كه براى نظم بخشى به جهان بى نظم صورت مى گيرد، جايى براى پاسخ مثبت آن ها به اين تقاضاى جريان اصلى باقى نمى گذارد. اما در اين مقاله نويسنده مى كوشد مطالعات گفتمانى را به يك برنامه پژوهشى همراه با روش شناسى نظام يافته تبديل كند كه موضوع مطالعه تجربى نيز دارد و نوعى «علم بهنجار» را به معناى كوهنى آن در چارچوب اجتماع گفتمان يعنى اجتماع دانش پژوهان متعهد به مجموعه تعهداتى كه لازمه اين گونه مطالعات است (تلقى از گفتمان به عنوان نظام دلالت، مولد ديدن گفتمان و نقش رويه ها) سامان بخشد. در بررسى هر يك از اين تعهدات، نويسنده روش هايى را براى انجام مطالعات و تحقيقات عرضه مى كند كه مى توانند براى پژوهشگران علاقه مند به اين چشم انداز كليدهاى راهنماى خوبى باشند.