بررسي رابطه ي خودكارآمدي و اميدواري با پيشرفت تحصيلي در دانش آموزان

Investigate the relationship between self-efficacy and hope with academic achievement in students

عوامل فردي مختلفي مي توانند در پيشرفت تحصيلي دانش آموزان موثر باشند كه از ميان آن ها مي توان به خودكارآمدي و سطح اميدواري اشاره نمود. هدف از پژوهش حاضر، بررسي رابطه ي خودكارآمدي و اميدواري با پيشرفت تحصيلي در دانش آموزان بود. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بوده و جامعه آماري شامل كليه دانش آموزان دختر دبيرستاني شهر بندرعباس در سال تحصيلي 94 - 1393 بود. نمونه ي مورد بررسي 300 نفر از دانش آموزان بودند كه با روش نمونه گيري خوشه اي تصادفي انتخاب شدند.براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه ي خودكارآمدي عمومي و مقياس اميد اسنايدر و جهت سنجش پيشرفت تحصيلي از ميانگين نمرات پايان نيمسال تحصيلي دانش آموزان استفاده شد. داده ها از طريق همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون همزمان تجزيه و تحليل شدند. نتايج همبستگي نشان داد كه بين خودكارآمدي و اميدواري با پيشرفت تحصيلي رابطه ي مثبت و معنادار وجود دارد(P < 0.01). همچنين نتايج رگرسيون نشان داد كه خودكارآمدي و اميد مي توانند 21 درصد از واريانس پيشرفت تحصيلي را تبيين كنند. مي توان نتيجه گرفت كه خودكارآمدي و اميدواري توان پيش بيني پيشرفت تحصيلي دانش آموزان را دارند