رواج محل سكونت در قواعد حل تعارض ايالات متحده در پرتو كنوانسيون‌هاي لاهه

محل سكونت عادي به عنوان جايگزين اقامتگاه و تابعيت به يك عامل ارتباط متداول در سيستم­ هاي حل تعارض تبديل شده است. هدف اين مقاله بررسي منافع احتمالي و خطرات جايگزيني مفهوم اقامتگاه با محل سكونت عادي است. مفهوم محل سكونت عادي از طريق كنوانسيون­ هاي بين ­المللي كه محصول كنفرانس بين ­الملل خصوصي لاهه است، وارد حقوق ايالات متحده شده است. يكي از دلايل پذيرش اين مفهوم جديد در كامن ­لا و به ويژه ايالات متحده اجتناب از قواعد انعطاف­ ناپذير و اختياري است كه پيرامون مفهوم اقامتگاه وجود دارد. اقامتگاه ناظر به قصد زندگي در يك محل براي آينده است، اما سكونت عادي ناظر به وضعيت عيني و فعلي است و عنصر ذهني قصد در آن ضعيف ­تر است. سكونت عادي بر رابطة عيني و واقعي ميان يك شخص و يك كشور مبتني است. با وجود اين به دليل فقدان يك تعريف جهان شمول از محل سكونت عادي همواره اين نگراني وجود دارد كه دادگاه ­هاي داخلي با تحريف مفهوم محل سكونت عادي، معناي سنتي اقامتگاه را در لواي عبارت جديد اعمال نمايند.