درآمدي انتقادي بر نظريه‌ هاي «آشوب و پيچيدگي»

هدف اين مقاله توصيف و نقد نظريه ‌هاي آشوب و پيچيدگي است. لذا از روش پژوهش «كاوشگري فلسفي انتقادي» استفاده شد. جامعه آماري دربرگيرنده كليه كتابها، مقالات، مطالعات و پژوهش‌ هاي مرتبط با موضوع بود كه حداكثر ممكن منابع به روش نمونه‌ گيري هدفمند، به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ‌هاي موردنياز از طريق سياهه يادداشت‌ برداري گردآوري، و اطلاعات به روش كلامي و استنتاج منطقي تحليل شد. براساس يافته‌ هاي پژوهش، نظريه آشوب علم مطالعه سيستمهاي پيچيده، پويا، غيرخطي، دور از تعادل، و نظريه پيچيدگي علم مطالعه، توصيف و تبيين رفتار سيستم ‌هاي انطباقي پيچيده است كه با ويژگي ‌هاي اثرپروانه‌ اي، مجذوب ‌كننده‌ هاي ناشناس، خودشباهتي، ظهوريابندگي، حلقه‌ هاي بازخور، عدم ‌تعادل، خودسازماندهي، آشيانه ‌اي‌ بودن، شبكه‌‌ اي ‌بودن، كل ‌نگري، غيرخطي و غيرقابل ‌پيش‌بيني بودن شناخته مي ‌شوند. اين نظريه‌ ها با برداشت كوهني، يك نظريه علمي، با مفهوم علوم نرم، يك علم و به دليل زيرسؤال بردن پارادايم مدرنيسم و ارائه مفروضات جايگزين، پارادايم محسوب مي ‌شوند