هوره، يادگار اجداد كُرد با نگاهي بر هوره صيدقلي كشاورز

مردم كرد از روزگاران پيشين با نواي روح بخش موسيقي به آوازخواني مي پرداختند و بازتاب آن را در قالب «سيه چَمانه» در مناطق هورامي، «گوراني» در مناطق كردنشين كردستان و كرمانشاه، و «هوره» در ميان ايل كلهر و طوايف سنجاني مي بينيم. هوره بخش مهمي از فولكلور قديم مناطق ايلام، كرمانشاه، كردستان و لرستان را دربر مي گيرد و در اين زمينه مي توان به هوره شاعراني همچون حسيني (ايلام)، علي نظر (اسلام آباد غرب)، سليمان (گهواره)، اَوْل ْعزيز (عبدالعزيز از اسلام آباد غرب) و صيدقلي كشاورز (از روستاي لاله وند بخش ماهيدشت كرمانشاه) اشاره كرد. صيدقلي يكي از هوره سرايان مشهور و نامي است كه تاكنون صداهاي ماندگاري از خويشتن بر جاي نهاده است. وي در قالب هوره به بيان عشق خويش به معشوق، درد و تحمل هجران، گاهي «پايه موري» (هوره سوزناك و مرثيه) و نيز گاهي به اخوانيات پرداخته است. نويسندگان مقاله حاضر مي كوشند با استفاده از روش توصيفي- تحليلي و بررسي نمونه هاي تصادفي از ميان هوره هاي فراوان صيدقلي كشاورز، ضمن معرفي بيشتر اين نواي سنتي، به تبيين و بررسي آن ها از ديدگاه زيبايي شناسي بپردازند.